จะเริ่มแล้วนะ
หลังจากที่ตั้งใจว่าจะเขียนบล๊อคมานานแสนนานมาแล้ว แต่ก็ไม่ได้เขียนสักที วันนี้จะเอาจริงแล้วน้าาาา
และหลังจากที่วุ่นวายกับการแก้เรียงความมาตลอดอาทิตย์นี้ ในที่สุดวันศุกร์ก็มาถึง วันที่สบายใจที่สุดของทุกๆสัปดาห์ เพราะว่าชั่วโมงแห่งความชิวที่จะไปเดินซื้อของ หรือประกอบกิจอันไรสาระของข้าพเจ้าเช่น การนั่งเฉยๆโดยไร้ความกังวล จะเพิ่มขึ้นมาสองสามชั่วโมงถ้าเทียบกับวันอื่นๆ
ส่วนเรียงความที่กำหนดส่งวันพุธก็ยังมีเวลาให้เราคิดเพิ่มอีกสองสามวันว่าจะจัดการกับมันยังไง ไม่รู้ว่าอาจารย์รู้หรือเปล่าว่าตอนนี้มันปาเข้าไปสี่หน้าแล้ว บวกกับที่ต้องแก้อีก จะรวมเป็นห้าหน้า!! ซึ่งปาเข้าไป พันกว่าคำแล้ว โอวว พระเจ้า ไหนตอนเปิดเทอมบอกว่าเขียนแค่ชิ้นละ 500 คำไง ลืมแล้วหรออออ ฮือๆ
ส่วนสองสามวันที่ผ่านมานี้ การดูข่าวเพื่อติดตามพันธมิตรเริ่มจะเป็นกิจวัตรใหม่ที่ต้องทำทุกวันแล้ว ข้อเสียของเรื่องนี้คือมันกินเวลาทำการบ้านไปวันละหนึ่งชั่วโมง แต่ถ้ามองในแง่ดีก็น่าจะเป็นประเด็นเรื่องความปลอดภัย จะได้ดูว่าจะนั่งรถเมล์สายไหนหนีพันธมิตรดี และได้บทเรียนจากการตัดสินใจและการกระทำของพันธมิตรในบางเรื่อง ที่ถือเป็นการก้าวถอยหลังครั้งใหญ่ของบ้านเมือง และได้ฟังบทสัมภาษณ์สดๆที่เป็นภาษาห้วนๆเหมือนพูดกับเด็กข้างบ้านของนายกฯสมัคร ซึ่งเป็นอะไรที่ไม่เคยสนใจจะฟังเลยก่อนหน้านี้
ส่วนเมื่อวานนี้ได้เข้าไปอ่านบล๊อคของน้องฝ้าย น้องสาวที่ตอนนี้อยู่นอร์เวย์ มันเขียนฮามาก ถ้าใครง่วงอยู่แล้วไปอ่านนี่ตาสว่างแน่นอน อันนี้รับรอง อิอิ
อุ้ยยย…เขียนบล๊อกตั้งแต่เดือนที่แล้ว เพิ่งเข้ามาอ่าน อิอิ
เรียงความสู้ๆนะำีพี่แนน ถ้าไม่ได้ A ก็เอากระดาษเรียงความทุ่มหัวอาจารย์ไปเลย ฮ่าๆๆๆๆๆ
การเมืองไทยและนายก’หมักฯ…ทำข้าพเจ้าอับอายยย หลายแสน ชิชะ T^T
อุ้ยยย นี่ มีลิ๊งค์ไปหาเำพจฝ้ายด้วยหรอ ดีเชียว ฮ่าๆๆๆๆๆ เขิลลล..
“และแหมมม…เน่ เน่ ป้าแนน เธอจะทำติ่งอะไรก็ทำปายย ไม่ต้องมาชุลมุนกะช้านนน…” (เสียงอ.ภารดี ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ)