I’m sick of PAD

         Earlier this moring, I received a text from Mary, my British friend, saying ” What is happening in Thailand? You are all over our news!” Well, Mary, I wish I can find an answer for you too. I still can’t figure out what are these folks want. They used to say they want a new election but yesterday they said they don’t want a new election. Instead, they want PM Somchai Wongsawat to resign. That’s a bit weird. If what they want is to have Thaksin’s fellows removed like what they said at the beginning,then having PM resign is totally not the real solution because Thaksin’s fellows will still there in the paliament.  I really have no idea what they are trying to do.

            I don’t care what they want because PAD’s demand is endless and I’m sure many travellers, pedestrians, people who try to get to work, school kids don’t care whether they are going to eat, sleep, camping in the Government House for the rest of eternity as long as they don’t make anyone a trouble. As a matter of fact, I have always agree that people should stand up for themselves and they do have the right to do that. But this is outrageous!! Shut down the international airport??!!!! what on earth are they thinking? Ruining the country? Then what? get a trophy? I have no idea which part of their brain is actually working.

This is sad

รูปจาก http://tinyurl.com/6rgtol

เบื่อคำถาม

วันนี้โดดเรียนวันแรกในรอบปี (หรืออาจในรอบสองปีเลยก็ได้)เพราะรู้สึกเพลียและล้ามากๆ จนเริ่มมีไข้ รู้สึกไม่ค่อยสบายใจเหมือนกัน แต่ก็ได้พักมากขึ้น และทำงานรียูเนี่ยนของเรือจนเกือบเสร็จแล้ว แต่ตั้งแต่ช่วงที่ทำงานเรือมานี้ สิ่งที่ไม่สบายใจอย่างหนึ่งคือ แนนรู้สึกว่าตัวเองมีคำถามเยอะเกินไป เริ่มรำคาญตัวเองที่ชอบสงสัยตลอดเวลา เพราะเมื่อเราสงสัยเราก็ต้องถาม ซึ่งไอ้ตอนถามนี่แหล่ะที่แนนกลัวว่าคนอื่นจะรำคาญหรือเปล่า แนนคิดว่าเหตุผลที่เราถามคือ เราตั้งใจและต้องการให้งานออกมาดีเลยอยากถามความเห็นหรือขอคำตอบในหลายๆเรื่อง แต่ก็โทษตัวเองที่น่าจะเด็ดขาดกว่านี้เหมือนกัน หรือว่าต้องปล่อยวางมากกว่านี้หรือเปล่าก็ไม่รู้

หวังว่าทุกอย่างจะดีขึ้นในไม่ช้า

เกรดออกแล้ว!!!!!

วันนี้น้องแจ๊คโทรมาบอกว่าเกรดวิชา Photo ออกแล้ว เสียงร่าเริงของน้องแจ๊คบอกเป็นนัยๆว่า “ผมได้เอครับพี่” แนนรีบกลับหอมาดู ปรากฏว่าได้บีบวก ฮ่าๆๆๆๆ แต่ก็ดีใจเพราะตอนเรียนวันแรกจำได้ว่าอาจารย์ที่สอนถามว่าไม่ใช้เด็กฟิล์มมาเรียนทำไม ตอนนั้นกลัวมาก แทบอยากถอน แต่อยากเรียนมากๆ เล็งวิชานี้ไว้ตั้งแต่ปีสองแหน่ะ ตอนสอบไฟนอลก็ตั้งใจสอบ เขียนเกือบหมดเล่มกระดาษคำตอบเลย ออกสอบคนสุดท้าย แถมต้องยืมปากกาคนคุมสอบเขียนอีกต่างหาก เพราะแนนเขียนจนของตัวเองหมึกหมด เคยเขียนบลอคตอนสอบเสร็จไว้ที่นี้

ส่วนวิชาพีอาร์อีกตัวได้เอ ถือเป็นวิชาที่เปลี่ยนมุมมองหลายอย่างและเป็นอีกวิชาที่ตั้งใจเรียนมากเหมือนกัน ส่วนวิชาอื่นๆออกมาครบแล้ว ปรากฏว่าเทอมที่แล้วเป็นเทอมแรกที่ไม่มีเกรดตัวกว่าบีเลย เหอๆ ภูมิใจ เลยได้ 3.50 ดีใจๆๆๆ

วันนี้เลยรู้สึกมีกำลังใจ ให้เราทำในสิ่งที่เราอยากทำ

อยากทำได้-ทำเป็น

แนนมีหลายอย่างที่อยากทำได้และทำเป็น แต่ไม่ได้ทำหรือลองทำแล้วแต่ทำไม่สำเร็จเสียที ได้แก่

1. ขับรถ
2. พิมพ์สัมผัสภาษาไทย
3. ออกกำลังกายสม่ำเสมอ
4. ไว้ผมยาวโดยไม่คิดรำคาญอยากตัด
5. ทำขนมไทย
6. แม่นแกรมม่าและการสะกด
7. ทำเว็บ
8. วาดเส้น
9. พูดภาษาที่สาม
10. อ่านโน้ตดนตรีสากล เล่นเปียโน
11. ดำน้ำ
12. ถ่ายพอร์เทรท
13. ดูแลตัวเอง เช่น ไม่นอนดึก กินข้าวตรงเวลา

ถ้านึกออกจะมาใส่เพิ่มละกัน

A decision

ตอนนี้ยุ่งมากๆ ยุ่งจนไม่มีเวลาทำอย่างอื่นนอกจากงานๆๆๆ จากเทอมที่แล้วที่เคยเรียนสบายๆ มาเทอมนี้ดูเหมือนว่าทุกนาทีก็มีค่าจริงๆ มีค่ามากจนลังเลอยู่ว่าการเขียนเอ็นทรีนี่จะเป็นสิ่งที่เสียเวลาหรือเปล่า แต่คิดไปคิดมาก็สรุปว่า ตอนนี้มันยุ่งมากจนมีเรื่องให้คิดในหัวหลายๆเรื่องในเวลาเดียวกัน ตีกันไปตีกันมาในหัว และคิดว่าเอาออกมาระบายบ้างน่าจะเป็นสิ่งที่ดี

ตอนนี่หนักใจมากกว่าเราเอาเวลามาทำกิจกรรมเรือเยาวชนเยอะไปไหม ทั้งๆที่เทอมนี้เรียนหนักมากๆคือเจ็ดวิชา คนรอบข้างหรือเพื่อนๆบางคนอาจจะไม่เข้าใจว่าทำไมต้อง”ขนาดนี้” ทั้งๆที่มีเวลาน้อยในการทำการบ้านอยู่แล้ว แนนคงต้องตอบว่า ก็เพราะว่ามันมีเวลาเหลือ”น้อย”อย่างนี้นี่แหล่ะ แนนเลยต้องทำและอยากทำด้วย เพราะตอนนี้แนนเข้ามาถึงช่วงสุดท้ายของชีวิตนักศึกษาแล้ว ช่วงเวลาที่ใครๆหลายคนบอกว่ามันเป็นช่วงที่สนุกที่สุดของชีวิต แนนไม่แน่ใจว่าที่ผ่านมาแนนใช้มันคุ้มค่าที่สุดและสนุกที่สุดหรือยัง แต่แนนรู้สึกว่าตอนนี้นี่แหล่ะ ที่แนนมีความสุขและสนุกกับสิ่งที่แนนได้ทำ แม้ว่ามันจะเหนื่อยมากก็ตาม

แนนไม่รู้เหมือนกันว่ากิจกรรมช่วงนี้จะทำให้แนนพลาดเกียรตินิยมอันดับหนึ่งไหม และถึงแม้แนนจะไม่ได้ตั้งความหวังไว้กับมันมากเพราะเกรดคงไต่ไปไม่ถึง แต่ช่วงนี้สิ่งต่างๆที่แนนได้ทำมันทำให้แนนโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก แม้ว่าหลายๆคนอาจมองดูว่าภายนอกว่าเรายังเป็นเด็กคนเดิมที่ใส่กระโปรงวิ่งไปมาหัวเราะเสียงตลกๆ ต่จริงๆแล้วตอนนี้รู้สึกเลยว่าเราได้ทำสิ่งที่ต้องมีความรับผิดชอบมาก ต้องพูดคุย เจรจากับผู้ใหญ่ ได้ออกแบบกราฟฟิคด้วย ถึงแม้ว่าไม่จะสวยแบบมืออาชีพแต่ก็ดีใจที่เราไม่ได้เรียนออกแบบเลยแต่ทำได้ แนนได้มิตรภาพ ได้เรียนรู้ผู้คน ทั้งหมดนี่ทำให้แนนคิดได้เหมือนกันว่า ถ้าเราตั้งใจเรียนอย่างเดียวแล้วได้เกียรตินิยมมา แต่แนนจะพลาดสิ่งเหล่านี้ไปหมดเลย ถึงเวลานั้นแนนควรจะดีใจหรือเปล่า

ถึงแม้ว่าบทสรุปของการทุ่มเทครั้งนี้ยังมาไม่ถึง และแนนก็ไม่รู้ว่ามันจะออกมาเป็นยังไง(และก็ยังไม่มีใครรู้ได้ด้วย) ถึงแม้ว่ามันจะออกมาแบบผิดพลาด แนนก็ขอเรียกว่ามันเป็นการผิดพลาดที่ให้ผลดีมากที่สุดกับแนนเหมือนกัน แบบที่มหาวิทยาลัยก็ให้แนนไม่ได้

แนนหวังว่าทุกคนคงเข้าใจ