The Banyan Tree Bangkok

โพสก่อนที่จะสายเกินไป

เมื่ออาทิตย์ก่อนมีโอกาสไปพักและกินที่โรงแรม Banyan Tree ถนนสาธร กับครอบครัวมาคะ นานๆทีจะมีส้มหล่นมีคนเลี้ยงอย่างนี้ ก็ตื่นเต้นไม่น้อย เพราะนั่งรถผ่านมาสองสามครั้งและพูดเล่นเจ้านนท์สุดซี้บ่อยๆว่า’ชั้นจะไปกินบันยันทรี’ และในที่สุดก็ได้ไปจริงๆ

เซอร์ไพรส์แรกที่นั่งแท๊กซี่ไปถึงโรงแรมคือ อาคารโรงแรมเป็นแบบบางเฉียบ ประเภทที่ว่าเห็นแล้วกลัวมันจะโดนลมพัดปลิว แต่ก็ทันสมัยด้วยทรงแปลกๆ ดูคล้ายๆที่เปิดขวด แต่แนนลืมถ่ายรูปซะงั้น -_-’ เข้าไปในโรงแรมก็บรรยากาศดี แต่ก็คล้ายๆกับโรงแรมห้าดาวอื่นๆ ออกแนวเงียบๆแต่พนักงานก็เดินกันขวักไขว่กระฉับกระเฉงดี

มาดูไฮไลท์ของการมาพักที่นี้ครั้งนี้ดีกว่า จุดประสงค์ที่มาพักที่นี้จริงๆคือจะมากินอาหารเย็นที่ The Vertigo ซึ่งเป็นร้านอาหารบนชั้นดาดฟ้าของโรงแรม (Rooftop  restaurant) อันเลื่องชื่อที่พี่ชายแนนไปโฆษณาไว้เสียดิบดีจนทุกคนที่บ้านรวมไปถึงเพื่อนจากอังกฤษเชื่อสนิทใจ ยิ่งได้เห็นภาพในเวบไซต์อันตระการตาแบบเห็นแล้วต้องตาค้าง ทุกคนเลยตกลงกันว่าจะมาทานมื้อเย็นและค้างหนึ่งคืน

The Vertigo

ร้านอาหารจะอยู่บนชั้น 61 ค่ะ เราจองไว้สองทุ่มครึ่งแต่ไปก่อนเวลาเลยไปดื่มกันก่อนที่ Moon Bar ซึ่งอยู่ติดกันกับส่วนที่เป็นร้านอาหาร เห็นเมนูและราคาก็ต้องสะอึกแต่ด้วยวิวบนดาดฟ้าที่นานๆที่จะได้เห็นวิวเดียวกับโบอิ้ง 747ก่อนลงจอดยามราตรี เลยคิดว่ามันก็สมราคาอยู่

เครื่องดื่มที่ Moon Bar

พวก Non-Alcohol จะรายการละ 200 บาท แต่ถ้าเป็น cocktail ก็แพงขึ้น น่าจะตั้งแต่ 800 ไปจนหลักพันและหลายพัน

ดื่มกันสักครึ่งชัวโมงก็ย้ายไปที่ร้านอาหารซึ่งอยู่ติดกัน บรรยากาศดีมาก เราได้โต๊ะที่ลมพัดกำลังดี ไม่แรงจนหัวฟู อิอิ อาหารที่แนนสั่งเป็นแบบเซทค่ะ ในเซทมีทั้งหมด 7 อย่าง โอ้ เพื่อนงงเลยว่าจะกินไหวหรอ แต่ที่ไหนได้ พี่ชายแนนสั่งเซท 9 อย่างมูลค่าสี่พันกว่า ฮ่าๆๆ เยอะกว่าเราอีก อาหารที่สั่งจะทยอยมาพร้อมๆกันกับทุกคนในโต๊ะ ตั้งแต่ starter ไล่ไปจนถึงของหวาน จานหลักของแนนเป็น Roasted Lamp คะ อร่อยจนลืมถ่ายรูปเลย เหอๆ เรื่องบริการก็อยู่ในระดับดีเลยล่ะ พนักงานเป็นกันเอง ดูแลดี เรื่องเดียวที่แมรี่ติไปก็คือที่ร้านไม่มีเมนูภาษาไทยซึ่งทำให้เค้าหงุดหงิดมากจนเรียกผู้จัดการมาเลย ถ้าใครไปที่ร้านแล้วเจอเมนูภาษาไทยละก็ รู้ได้เลยว่าเป็นคอมเมนต์จากเพื่อนแนนเองล่ะ เพราะเค้าถือว่าไม่ให้เกียรติลูกค้าทั้งๆที่โรงแรมนี้อยู่ในกรุงเทพ ประเทศไทยแต่ทำไมคุณไม่นึกถึงภาษาประจำชาติของคุณเลย ไว้วันหลังจะกลับไปดูว่าเค้ามีหรือยัง

มาดูรูปกัน

บนโต๊ะอาหาร

บรรยากาศร้าน

วิวอีกมุมหนึ่ง

วิวสวย บรรยากาศดี อาหารก็อร่อยแต่ไม่ถึงกับอร่อยจนติดใจมาก ส่วนราคา หึๆ รู้ๆกันอยู่ วันนั้นไปกันหกคน หมดไปหลายหลักอยู่ คงจะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย ถ้าไปอีกคงไป Moon Bar อย่างเดียว

ก็แค่ไม่อยากกิน

เขียนเสร็จหลายวันแล้ว แต่ไม่มีโอกาสโพสสักที

เมื่อก่อนคิดว่าตัวเองกินง่าย แต่ก็เพิ่งรู้ว่า ไอ้ที่ว่า”ง่าย”นั้น ส่วนใหญ่จะหมายถึงกินที่ไหนก็ได้ จะร้านข้างทางเมนูธรรมดาๆ แต่ถ้าเป็นร้านติดแอร์ก็ไม่เกี่ยง แต่เพิ่งรู้ว่าตัวเองเลือกกินในแง่ที่เป็นอาหารเหมือนกัน ทั้งๆที่เคยรู้สึกรำคาญคนอื่นเวลาเห็นเค้ากินยาก

เท่าที่รู้ตอนนี้ได้แก่

1. ไม่กินหอยทุกชนิด
2. ไม่ชอบกินไก่ที่ยังมีสภาพความเป็น ” ไก่ ” หลงเหลืออยู่ เช่น ไก่ที่มีหนัง, ไก่ต้มที่ติดกระดูก เป็นต้น
3. เกลียดหอมหัวใหญ่ และกินได้เฉพาะที่ปรุงสุกจนนิ่มแล้วเท่านั้น เวลาทำอาหารที่มีเจ้านี่อยู่ด้วย ก็จะให่้แม่ช่วยหั่นให้แทน เพราะไม่ชอบกลิ่นและอาการแสบตา
4. ไม่กินไข่ตุ๋น
5. ไม่กินฟักทองที่นำมาปรุงอาหาร เช่น ผัดฟักทอง
6. ไม่กินเครื่องในทุกชนิด แม้แต่ตับก็ไม่กิน
7. ไม่กินโจ๊ก แต่ชอบข้าวต้มมากๆ
8. ไม่กินถั่วลิสง
9. ไม่กินมะระและหัวไชเท้า ถึงแม้มันจะต้มจนสุกแล้วก็ตาม
10. ไม่กินต้มจับฉ่าย

โอวว ยิ่งเขียนยิ่งเยอะแฮะ