ลองทำแบบสอบถามกิ๊กก๊อกใน facebook แต่ผลออกมาตรงอย่างน่าตกใจ

You are lovely and caring. You help others and spread out a lot of sympathy. Your life aim might be to serve the people. But your weakness is that you forget about yourself, your own needs. All your time is hold back for your friends and family. You are always there for people in trouble. Ready for any emergency. You make a lot of sacrifices just to be a good human. But every woman has her needs, her longings and a destiny. Don’t loose yourself in work or curing other people’s souls. You will have your own problems in your life. Another problem is that you don’t say your opinion when it’s right and important to say it. People trample onto your soul if you are always so kind and lovely and helpful. They will play on you. Though you should try to relax more and enjoy your life, you should not loose the gift that was given to you to help others . Not everyone is created this way… You are unique and rare!

ว่าจะโพสหลายวันแล้ว แต่ไม่มีเวลาเลย

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา (29พ.ย.) ไปร่วมกิจกรรม “Readcamp ทุกอย่างอ่านได้” จัดที่หอศิลปวัฒนธรรม กรุงเทพ งานนี้รู้ข่าวมาจากอาจารย์ @guopai นานมากแล้ว แถมมีเมล์อยู่ใน youfest ด้วย แต่เนื่องจากยังไม่รู้จักใคร เลยยังไม่มีโอกาสได้มีส่วนร่วมจัดงานเท่าไหร่

พอถึงวันจัดงาน แนนลืมมสนิทเลยว่าวันนี้พี่ที่เรือเยาวชนรับปริญญาที่ธุรกิจบัณฑิต แต่พอดีวันนั้นเพื่อนโทรมาบอกว่าพันธมิตรปิดถนนหน้าดอนเมือง เลยไม่รู้ว่าจะไปได้หรือเปล่า เลยโทรไปถามว่าอาจารย์จะมาหรือเปล่า เพราะตอนนั้นแนนอยู่หน้ามาบุญครองแล้ว อาจารย์บอกว่ายังไงอุตส่าห์ไปถึงแล้ว ให้ลองแวะเข้าไปดูก่อน เลยตัดสินใจบุกเดี่ยวเลย กะว่าจะเข้าไปดูลาดเลาเฉยๆสัก 10 นาที แต่สุดท้ายอยู่ถึงบ่ายสองกว่า 555

งานนี้เป็นงานแนวเสวนา ที่ใครก็ได้จะเป็นคนพูดและใครก็ได้ที่จะเข้ามาฟัง เหมือน Barcamp โดยแบ่งเป็น session ละ 30 นาที หัวข้อที่เสวนาคือ ทุกอย่างอ่านได้ ซึ่งหมายถึง “ทุกอย่าง” จริงๆ ทั้ง หนังสือ หนัง เพลง ปรัชญา เทคโนโลยี บลาๆๆ คนที่มางานจะได้กระดาษเขียนหัวข้อที่ตัวเองจะพูด พร้อมกับสติ๊กเกอร์ไว้โหวตหัวข้อที่อยากฟัง แนนไม่ได้เตรียมมาพูด และด้วยความที่ไปคนเดียว(จริงๆ) แถมยังไม่เคยไป barcamp มาก่อน เลยไม่ค่อยคุ้นกับบรรยากาศเท่าไหร่ แต่ก็ดีใจที่ได้เห็นตัวจริงเสียงจริงของพี่ๆใน twitter ที่ follow มานานแล้ว ทั้ง @sugree @bact @markpeak

วันนั้นได้เข้าฟังทั้งหมด 4 หัวข้อ คือ คนไปเที่ยวเชียงใหม่,อ่านไม่ออกของ @idiotao,อ่าน paperวิชาการยังไงให้สนุกของ @molek,วันหนึ่งอ่านอะไรบ้างของ @thanr ทั้งหมดนี้แนนชอบทุกอันเลยและประทับใจในความเรียบง่ายแต่ก็ได้อะไรกลับบ้าน รู้สึกว่ารูปแบบน่าสนใจกว่าสัมมนาวิชาการที่เคยเรียนมาเสียอีก จากที่ไปโดยไม่รู้จักใคร พอได้ไปฟังได้รู้จักหลายๆคนแล้วก็เริ่มสนุก 555 ติดใจจนลืมเรื่องงานรับปริญญาไปเสียสนิทเลย

วันนั้นเลยได้ follow เพื่อนๆพี่ๆจาก readcamp เยอะแยะมากมาย ก็ยินดีที่รู้จักทุกคนนะคะ ไว้งานหน้าถ้าไม่ติดขัดอะไรจะเตรียมเรื่องไปพูดละกันค่ะ
“
มาอ่านด้วยกัน 29 พ.ย. ที่หอศิลปฯ กรุงเทพฯ ไม้จิ้มฟันยันเรือรบ อ่านได้หมด!”

Today in my translation class, my teacher gave us a lesson about how to translate a non standard English. At first it was boring. Nothing new and exciting. But then she gave us a short paragraph to read which turned out to be really funny. I know that she probably got it from the internet, still, i feel like want to share in my blog. Here it is.

A precious little girl walks into a petshop and – with the sweetest little lisp between two missing teeth – asks ‘Excuthe me, mithter, do you keep widdle wabbits?’

As the shopkeeper’s heart melts, he gets down on his knees so that he’s on her level and asks, ‘Do you want a widdle white wabbit or a thoft and fuwwy bwack wabbit, or maybe one like that cute widdle bwown wabbit over there?

She, in turn, blushes, rocks on her heels, puts her hands on her knees, leans forward and says, in a tiny quiet voice, ‘ I don’t think my python weally gives a thit.’

Hope you enjoy this! ; )