This is the latest clip of my niece Patty when she tasted lemonade. It is one of the cutest 30 seconds clips that i have seen.

Enjoy!

Since my best friend wrote about me in her facebook note a few times already, i think it’s better if i take this chance to write something about her and other friends as well.

My life during the past few years really have something more than the previous. I got to know more about myself and people around and ,most importantly, got to be someone’s best friend. It may sound so normal, but i think friends are something i treasure the most. Now, let me tell you about my friends.

Let’s begin with Forth, she’s the one who inspired me to wrote this entry. I knew her since i was in the first year as we are both English major. But at that time, I knew her as someone in the faculty, in a leader gang, those who are very active in doing activities and always go everywhere in the campus with big group of friends around her. We met in a Speaking class once, she sat next to me. But after a few lectures, i got exempted. So that was it. We didn’t know each other very much after that. But still, occasionally, we still get to talk and stuff. Then, when we were in the second year, i joined an exchange programme in Southeast Asia for 2 months. So i only have 1 class for the whole term, and it was not even English, it was law! 555 So i hardly get a chance to meet anyone in the major.

Lonely Nanny, i was hoping that when i moved to Thaprachan, i would have more friends as the campus is much smaller and where we will have more chance to be in the same class in the people from the same major. However, i totally forgot that the fact that i joined the exchange programme would result in my schedule. Most of people in my major have studied ahead of me, but, i should say they were not ahead of me, but it’s me that behind them ’cause i was away for 2 months, i have at least 4-5 subjects to catch up.  Therefore, my 3rd year at uni was a very tough one. I had to study with either a senior or a junior as well as those from outside of major because these classes are the one that people in my year have already taken when i was away.(sorry Forth, this paragraph’s not really about you : P )

Then come to the last year of uni. This is when my life became normal again and this is when i really get to know Forth. I had classes with people in the same year and many of which i had with her. Since we start going out together (on 10th November, thx for remembering this!) I really felt that we got along together very well. I feel comfortable to tell her almost about everything. She’s not the kind of person who would laugh at you and say how stupid you were if you shared her a silly mistake you made. And, somehow, she changed the way i think and the way i behave myself a lot. Before i met her, i was very quiet. After school is when you see me heading back to my dorm. But after i got to know forth, i know how meaningful a day can be to enjoy it to the fullest. Do crazy things, laugh, smile, teasing friends, talking silly. These are all what i used to think they are ‘improper’ and, therefore, should avoid doing it. But spending my time with her made me realised that these are what made life colourful. You will have something to remember, to talk about when you are older and remind you how fun a life can be.

Another thing i learn from her is to be caring. Forth is really a friend you want to be with when you are going through a difficult time, whatever it is about. She made you feel like you are not on your own and that you will always be supported and encouraged.

Wow can’t believe that was 600+ words just about Forth lol, i can write about her much faster than my essay!

———————–

Now, let’s talk about Maprang. She’s more quiet than i am actually, but still she taught me a lot of things during my time with her at Thammasat. I met Maprang for the first time when i went to buy accessories at a shop by Thaprachan. She was with her mum and i was with my mum. Both of us were buying buttons for our TU uniform. We didn’t talk to each other but i recognised her face since then. Maprang was in the same class as mine when we were in the second years, just before i went to the exchange programme. But we didn’t talk that much. She was in the same group as Forth. The cool group of the faculty that fulled of popular people. Therefore, there’s very little chance that i would become close with her.

Our story begin again when we were in 3rd year. This is when we had the same writing class at Thaprachan and there were about 7 people in the class. We talked more when we were in class which we studied with ‘taughest teacher’ who turned out to be one of the best teacher too. Therefore, we started to go out and eat after class, take the same boat when we go home and so on. But as I said, my third year was a tough one since i have to take subjects that all my friends have taken, so i get to be closer with Maprang when i was in the last year. We have every class together,in both campuses. So we spent at least 6-7 hours a day together if we have a class all day.

Maprang is very similar to Forth in that she’s someone you can comfortably tell anything about, either good or bad things. She has a lot of sympathy when you need her support and that really explains what friends are for. The way she do things for her other friends, somehow, have taught me how to be a good friend. It’s not just caring and accompanying each other, but also some other things that you would do for someone you love , like defending for a friend. And, similar to Forth, she showed me how fun life can be without worrying about grade too much. It’s not that she’s setting a bad example for me, instead the way she handled with homework made me think that I don’t have to push myself too much, because doing so, my life will just be more miserable and i would missed the fun part when doing homework – leaving it to last minute! lol  My uni life would have been a lot more boring without her.

I also remember one day after class, we just sat by the river at Thaprachan and talk about ourselves, sharing thoughts and ideas and it was a very nice day. I felt that she’s the one with an open minded personality and that you want to share lots of things with and that really made you feel relieved.

You may see that i emphasised about enjoying my time to the fullest quite a lot because this is mainly what i learn from two of them. Maprang and Forth were, many times, the reason i woke up and go to school for. Without them, my study would be much different, and i would feel much more difficult, so, thank you.

I can’t believe i wrote more that 1000 words about two people lol. But i really hope that i can write more entry about other people and other things as well, if my master is not consuming my time and energy this much -_-

Anyway thanks for reading up til here xxx

this week, I …

1. Lost my dearest dog forever

2. Lost my laptop with almost all of my graphic design and photos

and I don’t feel like doing anything -__-

ขี้เกียจมาก แต่จะฝืนใจเขียนต่อให้จบละกัน

ทริปยุโรปวันที่สอง

วันนี้เป็นวันที่แนนขอเรียกว่าเป็นวันที่ตื่นเต้นที่สุดในวันที่ไม่มีอะไรที่สุด อิอิ งงไหม เดี่ยวเล่าให้ฟังคะ

ตามกำหนดการวันนี้เป็นวันที่เราจะนั่งรถไฟจากโรมไปเมืองฟลอเรนส์ (Firenze) เราก็ไปถึงสถานีกันก่อนเวลารถออกประมาณครึ่งชั่วโมงคะ และที่สถานี Roma Termini ก็เป็นจุดสกัดนักช้อปแห่งนึงด้วยร้านค้าที่รายเรียงกันในสถานี และด้วยเหตุนี้เองป้าของแนนก็ลุยเข้าร้านเสื้อและด้วยความอืดของเจ้าเครื่องรูดบัตร ทำไมดิชั้นและป้าตกรถไฟ!!!!! งานเข้าเลยคะคราวนี้

โชคดีที่เปิดโรมมิ่งไว้คะ เลยรีบโทรหาพี่ไกด์และสอบถามวิธีเดินทาง เลยได้รู้ว่าจะต้องไปหาเจ้าหน้าที่ขายตัวเพื่อให้เขาหาขบวนเที่ยวถัดไปให้เราโดยไม่ต้องเสียเงินใหม่ โชคดีมากๆ ที่แนนมีตั๋วที่พี่ไกด์แจกติดตัวไว้ ไม่งั้นต้องซื้อตั๋วใหม่คนละ 34 ยูโร จะบอกว่าสถานีโรมาแตรมินี่ ใหญ่ใช้ได้เลยคะ กว่าจะหาช่องขายตั๋วเจอ ดิชั้นก็ต้องงัดความรู้ภาษาอิตาเลียนที่มีอยู่ทั้งหมด(อันน้อยนิด)มาใช้ แต่โชคดีที่อิตาลีไม่เหมือนชาตินิยมอย่างญี่ปุ่นเพราะการสื่อสารภาษาอังกฤษถือเป็นเรื่องปกติ ถ้าให้เลือกระหว่างหลงทางในหมู่บ้านเล็กๆของญี่ปุ่นกับหลงในกรุงโรมล่ะก็ ขอเลือกอย่างหลังดีกว่านะ

พอเจอห้องขายตั๋วแล้ว อีกปัญหาที่เจอคือ คิวยาวววววววเยียด เพราะว่าสถานีโรมาแตรมินี่คือสถานีที่มีรถไฟที่ไปทั่วอิตาลี เพราะฉะนั้นนักท่องเที่ยวเยอะมากคะ จำได้ว่าคนที่เข้าคิวส่วนใหญ่เป็นต่างชาติเสียเกินครึ่งเลย แต่คราวนี้จะทำไงดีล่ะ รีบก็รีบเพราะรถไฟที่คณะทัวร์นั่งไปเป็นรถไฟยูโรสตาร์ซึ่งเร็วกว่ารถไฟธรรมดา วิ่งแค่ชั่วโมงกว่าๆก็ถึงฟลอเรนส์แล้ว ป้าเลยบอกว่า “แนน แซงคิวเหอะ ฉุกเฉินอ่ะ” ซึ่งถ้าใครอยู่กับแนนตอนนั้นก็คงจะเห็นด้วยคะ เพราะมันต้องรีบจริงๆ เลยพยายามแซงอย่างเนียนที่สุด โชคดีเป็นของเราที่พอเจ้าหน้าที่เห็นเราไม่ได้ต่อคิวแต่พอเราอธิบายให้ฟัง เค้าก็เข้าใจและช่วยเหลือเราอย่างเต็มที่ จึงได้เดินทางเที่ยวต่อไปซึ่งจะออกตอนสิบเอ็ดโมงครึ่ง เลยรอดมาได้

เหตุการ์ตื่นเต้นจบไปแล้ว ส่วนที่บอกว่าวันนี้เป็นวันที่ไม่มีอะไรมากที่สุดก็คือว่า ตามตารางแล้ววันนี้เป็นวันที่เราไปฟลอเรนส์เพื่อชมเมืองและดูรูปปั้นเดวิส(จำลอง) แต่ในเมื่อแนนตกรถไฟ โปรแกรมที่ว่านั้นก็เลยไม่ได้ไป ขาดทุนเลย ส่วนตอนบ่ายก็นั่งรถอีกประมาณสองชั่วโมงไปเมืองปิซ่าเพื่อดูหอเอน เราใช้เวลาที่เมืองปิซ่าเพียงชั่วโมงเดียวเท่านั้น แล้วก็นั่งรถอีกประมาณห้าชั่วโมงไปเวนิส(ฝั่งแผ่นดินใหญ่) และพักที่โรงแรม NH Laguna Palace คะ

จบวันที่สอง

“แนนจะไปยุโรปไหม”
“ไปเมื่อไหร่คะ” แนนถามกลับ
“สงกรานต์” คนถามตอบกลับมา
“หรอคะ…ก็น่าจะได้ละมั้ง”

นั่นเป็นประโยคสั้นๆที่ทำให้คนๆหนึ่งได้เปิดประตูสู่โลกกว้างที่ไม่ค่อยจะได้เปิดมานานแล้ว แนนเตรียมเอกสารขอวีซ่าตลอดจนแพ๊คกระเป๋าแบบเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งว่าจะได้ไปจริงๆ เพราะไม่เคยคิดว่าตัวเองจะได้ใช้เงิน(ที่หาไม่ค่อยจะได้)มาเที่ยวพักร้อนแบบนี้ แนนเลยคิดว่าไปเที่ยวครั้งนี้คงเป็นครั้งที่ไม่เหมือนกับครั้งอื่นๆแน่นอน

และมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ… แล้วเดี๋ยวจะเล่าให้ฟังคะ

สิบชั่วโมงบนสายการบินลุฟฮันซ่าพาคณะทัวร์ของเราไปสู่กรุงโรม เมืองหลวงของอิตาลีที่เต็มไปด้วยประวัติศาสตร์กว่าสองพันปี หลังจากที่เราออกจากสนามบินลีโอนาร์โด-ดาร์วินชีตอนประมาณเก้าโมงเช้า เราก็ตรงไปที่โคลอซเซียมเลยค่ะ เหอๆ ฟันเฟินไม่ต้องแปรง เที่ยวก่อน แต่เอาเถอะ มาไกลขนาดนี้เรื่องเที่ยวต้องเป็นสิ่งสำคัญอันดับแรก

เรานั่งรถประมาณยี่สิบนาทีจากสนามบินก็ถึงในตัวเมืองของกรุงโรมคะ เห็นโคลอซเซียม (Colosseum) เด่นตระหง่านอยู่หน้าถนน ไม่น่าเชื่อว่าอาคารหลังนี้จะเป็นที่สังเวยชีวิตคนโบราณมานับพันคนเพื่อความบันเทิง แต่ก็อดทึ่งกับสถาปัตยกรรมอันสุดยอดของชาวโรมันไม่ได้ ที่สามารถเนรมิตให้อิฐหินปูทรายธรรมดาเป็นอาคารอัฒจรรย์แห่งแรกของโลก แถมจุคนได้ครึ่งแสนอีกต่างหาก ทีแรกนึกภาพเอาไว้ว่าโคลอซเซียมจะมีสภาพสมบูรณ์กว่านี้ เพราะพอมาเห็นของจริงใกล้ๆ รู้สึกว่ามันมีรูพรุนมากกว่าที่คิดแฮะ แต่อย่างว่าแหล่ะ มันสร้างมาเฉียดๆสองพันปีแล้วนี่นา

โคลอซเซียมและรูพรุน

แถมให้อีกมุมนึง

ติดกับโคลอซเซียมคือประตูชัยคอนสแตนติน นับเป็นประตูชัยแห่งแรกของโลกและเป็นต้นแบบในการสร้างประตูชัยไปโดยปริยาย ที่นี้นับเป็นเครื่องหมายแห่งชัยชนะของชาวคริสต์แห่งแรก โดยจักรพรรดิคอนสแตนตินทรงรบชนะจักรพรรดิมักเซนติอุสในปี คศ. 312 จึงได้สร้างประตูชัยขึ้นเป็นอนุสรณ์และสถาปนาคริสตศาสนาเป็นศาสนาประจำชาติ ประตูชัยแห่งนี้เป็นต้นแบบของประตูชัยที่ฝรั่งเศส

ประตูชัยคอนสแตนติน

ติดกันกับโคลอซเซียมเป็นโรมันฟอรั่ม (Foro Romano)เป็นศูนย์กลางของการเมืองการปกครองของกรุงโรม กิจกรรมทั้งหลายไม่ว่าจะเป็นการเลือกตั้ง การปราศรัย การเสวนาแลกเปลี่ยน การฟ้องร้อง ต่างก็เกิดขึ้นที่นี้ทั้งสิ้น แนนไม่ได้เข้าไปข้างในเพราะมันไม่ได้อยู่ในโปรแกรมทัวร์ ซึ่งเป็นเรื่องน่าเสียดาย แต่ก็แอบๆเดินไปถ่ายรูปมานิดหน่อย

หลังจากนั้นก็เป็นเวลาของมื้อเที่ยงคะ เราไปร้านอาหารจีนไม่ไกลจากโคลอซเซียม แต่เข้าไปในร้านแทนที่จะเจอคนจีน ข้าพเจ้าแลไปทางไหนก้เห็นแต่คนไทยยยยยยย ทั้งนั้นเลย ให้ตายเหอะ อุตส่าห์บินข้ามน้ำข้ามทะเลมาถึงเมดิเตอร์เรเนียน พอเห็นอย่างนี้นึกว่านั่งอยู่ร้านแถวๆอ่าวไทย มาทราบเอาหลังกินเสร็จแล้วว่ามาเที่ยวช่วงสงกรานต์ก็จะต้องเจอกับทัวร์กรุ๊ปอื่นๆ แบบนี้แหล่ะ ทั้งร้านจุคนได้เกือบร้อยคนซึ่งก็เป็นคนไทยเสียหมดเลย มีฝรั่งนั่งอยู่ครอบครัวนึงตรงกลาง แนนรู้สึกว่าเค้าเข้าผิดร้านเลยอ่ะ เหอๆ

กินข้าวเสร็จก็เป็นเวลาเดินต่อ เราเดินประมาณสองนาทีก็ถึงบันไดสเปน (Scalinata di Spagna)อันเลื่องชื่อ ที่นี้เป็นบันไดที่กว้างและยาวที่สุดในยุโรป โดยมีทั้งหมด 138 ขั้น ใช้เวลาสร้างเพียงสองปีเท่านั้น ถึงแม้ทำเลที่ตั้งจะอยู่ใจกลางกรุงโรมแต่ที่ชื่อว่าบันไดสเปนก็เพราะว่าที่นี้เป็นบันไดที่สร้างขึ้นตรงกลางระหว่างโบสถ์กับสถานทูตสเปนค่ะ แต่ตอนนี้สถานทูตสเปนย้ายห่างออกมาอีกนิดนึงแล้ว แนนว่าที่นี้ใช้บันไดเป็นที่นั่งมากกว่าที่เดิน พี่ไกด์บอกว่าคนชอบใช้ที่นี้เป็นที่นัดหมาย และที่นั่งพักขาเพราะถัดจากบันไดคือถนนคอนดอตติ อันเป็นย่านช๊อปปิ้งของแบรนเนมสารพัดยี่ห้อ โชคดีที่วันที่แนนไปมันเป็นวันอาทิตย์ ไม่งั้นคณะที่ไปด้วยคงใช้เวลาตรงนี้อีกนานเลย

บันไดสเปนและแนนเองจ้า

ที่ถัดไปที่เราแวะคือน้ำพุเทรวี่ (Fontana di Trevi)นั่นเอง อิอิ อันนี้อยากไปมานานแล้ว ไฮไลท์ของการมาเยือนน้ำพุแห่งนี้คือการยืนหันหลังให้น้ำพุแล้วโยนเหรียญพร้อมอธิฐานว่าขอให้ได้กลับมากรุงโรมอีกครั้ง อันนี้แนนก็ไม่พลาดที่จะโยนด้วย กะว่าถ้าได้ไปอีกจะโยนให้หมดกระเป๋าเลย ฮ่าๆๆๆ  เพราะเงินที่ได้ในก้นสระน้ำกว่าสามพันยุโรในแต่ละวันจะถูกน้ำไปบริจาคตามโรงพยาบาลและกาชาด น้ำพูแห่งนี้ที่ชื่อว่าเทรวี่ก็เพราะมันตั้งอยู่ตรงจุดตัดของถนนสามสาย(Tre Vie) และที่ยืนเด่นเป็นสง่าบนยอดน้ำพุก็คือเทพเจ้าเนปจูนอันเป็นเทพเจ้าแห่งน้ำนั่นเอง ซึ่งนอกจากย่านนี้จะมีน้ำพุที่ใหญ่ที่สุดในอิตาลีแล้ว ยังมีร้านไอศครีมอร่อยๆตลอดเส้นทางด้วย คนโปรดไอศครีมอย่างดิชั้นก็ไม่พลาด ซัดไปสามรสในหนึ่งถ้วย อิอิ ค่าเสียหายสามยูโรคะ

เทพเจ้าเนปจูนที่น้ำพุเทรวี่

หลังจากที่อิ่มอร่อยกับไอศครีมอันเลื่องชื่อ เราก็เที่ยวกันต่อที่นครวาติกันที่ถือว่าเป็นรัฐที่เล็กที่สุดในโลกคะ สิ่งแรกที่เราจะเห็นเมื่อมาเยือนวาติกันก็คือมหาวิหารเซนต์ปีเตอร์คะ(Saint Peter’s Basilica) และที่เด่นไม่แพ้กันคือลานขนาดใหญ่อลังการงานสร้างฝีมือของแบร์นินี่-ศิลปินเอกของอิตาลี ซึ่งเป็นลานกว้างหน้ามหาวิหาร มีเสาโอเบลิสก์-เสาหินยอดปิระมิดที่ขนมาจากอียิปต์ตั้งแต่สมัยก่อนโน้นนนน เราจะเห็นเสาพวกนี้ได้ทั่วกรุงโรมเลยคะ ลานนี้แบร์นินี่ตกแต่งด้วยเสาหิน 284 ต้นเรียงซ้อนกันเป็นครึ่งวงกลมสองชั้นแถมด้วยน้ำพุอีกสองอันตรงกลางลาน สวยยยย

มหาวิหารเซนต์ปีเตอร์ วาติกัน

วันนี้มีคนยืนเข้าคิวต่อแถวเพื่อเข้าวิหารประมาณแปดล้านคนนนนน แหะๆ พูดเล่นคะ แต่ก็เยอะจริงๆนะ แนนยืนต่อคิวประมาณสี่สิบห้านาทีและแน่นอนมาเยือนถึงวังพระสันตะปาปาอย่างนี้มีหรือจะไม่เข้า ท้อขนาดไหนก็จะเข้าให้ได้แหล่ะ อิอิ และข้างในก็สวยไม่ผิดหวังจริงๆคะ

หลังจากเที่ยวมหาวิหารก็กลับโรงแรมคะ คืนแรกแนนพักที่ H10 Citta Roma Hotel โรงแรมใหม่ สี่ดาว ทำเลดี

จบวันแรกคะ

ลองทำแบบสอบถามกิ๊กก๊อกใน facebook แต่ผลออกมาตรงอย่างน่าตกใจ

You are lovely and caring. You help others and spread out a lot of sympathy. Your life aim might be to serve the people. But your weakness is that you forget about yourself, your own needs. All your time is hold back for your friends and family. You are always there for people in trouble. Ready for any emergency. You make a lot of sacrifices just to be a good human. But every woman has her needs, her longings and a destiny. Don’t loose yourself in work or curing other people’s souls. You will have your own problems in your life. Another problem is that you don’t say your opinion when it’s right and important to say it. People trample onto your soul if you are always so kind and lovely and helpful. They will play on you. Though you should try to relax more and enjoy your life, you should not loose the gift that was given to you to help others . Not everyone is created this way… You are unique and rare!

บลอคน้องสาวอัพเดตแล้ว ใครอยากรู็ว่าน้องฝ้ายเป็นไงบ้าง เข้าไปดูวิดิโอที่อัพใหม่ได้ที่ www.tonfai.wordpress.com คะ

พรุ่งนี้จะไปค่ายที่ต่างจังหวัด กลับมาวันจันทร์ที่ 23 แล้วจะมาอัพเดตให้ฟังนะค่ะ

โพสก่อนที่จะสายเกินไป

เมื่ออาทิตย์ก่อนมีโอกาสไปพักและกินที่โรงแรม Banyan Tree ถนนสาธร กับครอบครัวมาคะ นานๆทีจะมีส้มหล่นมีคนเลี้ยงอย่างนี้ ก็ตื่นเต้นไม่น้อย เพราะนั่งรถผ่านมาสองสามครั้งและพูดเล่นเจ้านนท์สุดซี้บ่อยๆว่า’ชั้นจะไปกินบันยันทรี’ และในที่สุดก็ได้ไปจริงๆ

เซอร์ไพรส์แรกที่นั่งแท๊กซี่ไปถึงโรงแรมคือ อาคารโรงแรมเป็นแบบบางเฉียบ ประเภทที่ว่าเห็นแล้วกลัวมันจะโดนลมพัดปลิว แต่ก็ทันสมัยด้วยทรงแปลกๆ ดูคล้ายๆที่เปิดขวด แต่แนนลืมถ่ายรูปซะงั้น -_-’ เข้าไปในโรงแรมก็บรรยากาศดี แต่ก็คล้ายๆกับโรงแรมห้าดาวอื่นๆ ออกแนวเงียบๆแต่พนักงานก็เดินกันขวักไขว่กระฉับกระเฉงดี

มาดูไฮไลท์ของการมาพักที่นี้ครั้งนี้ดีกว่า จุดประสงค์ที่มาพักที่นี้จริงๆคือจะมากินอาหารเย็นที่ The Vertigo ซึ่งเป็นร้านอาหารบนชั้นดาดฟ้าของโรงแรม (Rooftop  restaurant) อันเลื่องชื่อที่พี่ชายแนนไปโฆษณาไว้เสียดิบดีจนทุกคนที่บ้านรวมไปถึงเพื่อนจากอังกฤษเชื่อสนิทใจ ยิ่งได้เห็นภาพในเวบไซต์อันตระการตาแบบเห็นแล้วต้องตาค้าง ทุกคนเลยตกลงกันว่าจะมาทานมื้อเย็นและค้างหนึ่งคืน

The Vertigo

ร้านอาหารจะอยู่บนชั้น 61 ค่ะ เราจองไว้สองทุ่มครึ่งแต่ไปก่อนเวลาเลยไปดื่มกันก่อนที่ Moon Bar ซึ่งอยู่ติดกันกับส่วนที่เป็นร้านอาหาร เห็นเมนูและราคาก็ต้องสะอึกแต่ด้วยวิวบนดาดฟ้าที่นานๆที่จะได้เห็นวิวเดียวกับโบอิ้ง 747ก่อนลงจอดยามราตรี เลยคิดว่ามันก็สมราคาอยู่

เครื่องดื่มที่ Moon Bar

พวก Non-Alcohol จะรายการละ 200 บาท แต่ถ้าเป็น cocktail ก็แพงขึ้น น่าจะตั้งแต่ 800 ไปจนหลักพันและหลายพัน

ดื่มกันสักครึ่งชัวโมงก็ย้ายไปที่ร้านอาหารซึ่งอยู่ติดกัน บรรยากาศดีมาก เราได้โต๊ะที่ลมพัดกำลังดี ไม่แรงจนหัวฟู อิอิ อาหารที่แนนสั่งเป็นแบบเซทค่ะ ในเซทมีทั้งหมด 7 อย่าง โอ้ เพื่อนงงเลยว่าจะกินไหวหรอ แต่ที่ไหนได้ พี่ชายแนนสั่งเซท 9 อย่างมูลค่าสี่พันกว่า ฮ่าๆๆ เยอะกว่าเราอีก อาหารที่สั่งจะทยอยมาพร้อมๆกันกับทุกคนในโต๊ะ ตั้งแต่ starter ไล่ไปจนถึงของหวาน จานหลักของแนนเป็น Roasted Lamp คะ อร่อยจนลืมถ่ายรูปเลย เหอๆ เรื่องบริการก็อยู่ในระดับดีเลยล่ะ พนักงานเป็นกันเอง ดูแลดี เรื่องเดียวที่แมรี่ติไปก็คือที่ร้านไม่มีเมนูภาษาไทยซึ่งทำให้เค้าหงุดหงิดมากจนเรียกผู้จัดการมาเลย ถ้าใครไปที่ร้านแล้วเจอเมนูภาษาไทยละก็ รู้ได้เลยว่าเป็นคอมเมนต์จากเพื่อนแนนเองล่ะ เพราะเค้าถือว่าไม่ให้เกียรติลูกค้าทั้งๆที่โรงแรมนี้อยู่ในกรุงเทพ ประเทศไทยแต่ทำไมคุณไม่นึกถึงภาษาประจำชาติของคุณเลย ไว้วันหลังจะกลับไปดูว่าเค้ามีหรือยัง

มาดูรูปกัน

บนโต๊ะอาหาร

บรรยากาศร้าน

วิวอีกมุมหนึ่ง

วิวสวย บรรยากาศดี อาหารก็อร่อยแต่ไม่ถึงกับอร่อยจนติดใจมาก ส่วนราคา หึๆ รู้ๆกันอยู่ วันนั้นไปกันหกคน หมดไปหลายหลักอยู่ คงจะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย ถ้าไปอีกคงไป Moon Bar อย่างเดียว

มาตรการระยะสั้นแบบเร่งด่วนที่ต้องทำในช่วงนี้เพื่อปรับปรุงคุณภาพชีวิตของตัวเอง ได้แก่

-ซื้อไดอารี่เล่มใหม่ ตั้งแต่ปีใหม่ยังไม่ได้ซื้อเลย ให้ตายเหอะ ลืมได้ไงนี่

-กินให้ตรงเวลา วันนี้แนนกินมื้อแรกตอนสี่โมงเย็น เมื่อวานกินมื้อเที่ยงตอนสามทุ่ม -_-’

-เล่น twitter ให้น้อยลง ช่วงนี้อัพเดตมากไปหน่อยจนเริ่มรู้สึกว่ามันกินเวลาทำงาน

-(ควร)ตัดใจซื้อ external hard disk เพราะตอนนี้คอมอืดมากๆ เนื่องจากอุดมไปด้วยไวรัสนานาชนิด

After 4 years of studying, here are some of the facts about English majors that I could think of.

1. English majors hate maths. This include all kinds of calculation even easy one like 7+5
2. 97 % of English majors are bad at drawing. The other 3 % are Nui, Kratae and Tan, the only 3 persons in our major whose drawing are so good that they should have taken a fine art course.
3. English majors will never have a common room where it is actually ‘common’ to sit and read there.
4. Some of the English majors don’t know my name and I don’t know many of theirs.
5. English majors whose proficiency are extremely perfect are normally those who have never spent a year in abroad, but not all, of course.
6. English majors are normally the one who are being suffered from the EG Quota system and will always will
7. 99% of English majors hate EG211 Significant Features of English. The only person who said she likes it was Mint, if I remember correctly.
8. 95% is women, 1 % is male , the rest is unidentify (!?!)

to be continued…