The Banyan Tree Bangkok

โพสก่อนที่จะสายเกินไป

เมื่ออาทิตย์ก่อนมีโอกาสไปพักและกินที่โรงแรม Banyan Tree ถนนสาธร กับครอบครัวมาคะ นานๆทีจะมีส้มหล่นมีคนเลี้ยงอย่างนี้ ก็ตื่นเต้นไม่น้อย เพราะนั่งรถผ่านมาสองสามครั้งและพูดเล่นเจ้านนท์สุดซี้บ่อยๆว่า’ชั้นจะไปกินบันยันทรี’ และในที่สุดก็ได้ไปจริงๆ

เซอร์ไพรส์แรกที่นั่งแท๊กซี่ไปถึงโรงแรมคือ อาคารโรงแรมเป็นแบบบางเฉียบ ประเภทที่ว่าเห็นแล้วกลัวมันจะโดนลมพัดปลิว แต่ก็ทันสมัยด้วยทรงแปลกๆ ดูคล้ายๆที่เปิดขวด แต่แนนลืมถ่ายรูปซะงั้น -_-’ เข้าไปในโรงแรมก็บรรยากาศดี แต่ก็คล้ายๆกับโรงแรมห้าดาวอื่นๆ ออกแนวเงียบๆแต่พนักงานก็เดินกันขวักไขว่กระฉับกระเฉงดี

มาดูไฮไลท์ของการมาพักที่นี้ครั้งนี้ดีกว่า จุดประสงค์ที่มาพักที่นี้จริงๆคือจะมากินอาหารเย็นที่ The Vertigo ซึ่งเป็นร้านอาหารบนชั้นดาดฟ้าของโรงแรม (Rooftop  restaurant) อันเลื่องชื่อที่พี่ชายแนนไปโฆษณาไว้เสียดิบดีจนทุกคนที่บ้านรวมไปถึงเพื่อนจากอังกฤษเชื่อสนิทใจ ยิ่งได้เห็นภาพในเวบไซต์อันตระการตาแบบเห็นแล้วต้องตาค้าง ทุกคนเลยตกลงกันว่าจะมาทานมื้อเย็นและค้างหนึ่งคืน

The Vertigo

ร้านอาหารจะอยู่บนชั้น 61 ค่ะ เราจองไว้สองทุ่มครึ่งแต่ไปก่อนเวลาเลยไปดื่มกันก่อนที่ Moon Bar ซึ่งอยู่ติดกันกับส่วนที่เป็นร้านอาหาร เห็นเมนูและราคาก็ต้องสะอึกแต่ด้วยวิวบนดาดฟ้าที่นานๆที่จะได้เห็นวิวเดียวกับโบอิ้ง 747ก่อนลงจอดยามราตรี เลยคิดว่ามันก็สมราคาอยู่

เครื่องดื่มที่ Moon Bar

พวก Non-Alcohol จะรายการละ 200 บาท แต่ถ้าเป็น cocktail ก็แพงขึ้น น่าจะตั้งแต่ 800 ไปจนหลักพันและหลายพัน

ดื่มกันสักครึ่งชัวโมงก็ย้ายไปที่ร้านอาหารซึ่งอยู่ติดกัน บรรยากาศดีมาก เราได้โต๊ะที่ลมพัดกำลังดี ไม่แรงจนหัวฟู อิอิ อาหารที่แนนสั่งเป็นแบบเซทค่ะ ในเซทมีทั้งหมด 7 อย่าง โอ้ เพื่อนงงเลยว่าจะกินไหวหรอ แต่ที่ไหนได้ พี่ชายแนนสั่งเซท 9 อย่างมูลค่าสี่พันกว่า ฮ่าๆๆ เยอะกว่าเราอีก อาหารที่สั่งจะทยอยมาพร้อมๆกันกับทุกคนในโต๊ะ ตั้งแต่ starter ไล่ไปจนถึงของหวาน จานหลักของแนนเป็น Roasted Lamp คะ อร่อยจนลืมถ่ายรูปเลย เหอๆ เรื่องบริการก็อยู่ในระดับดีเลยล่ะ พนักงานเป็นกันเอง ดูแลดี เรื่องเดียวที่แมรี่ติไปก็คือที่ร้านไม่มีเมนูภาษาไทยซึ่งทำให้เค้าหงุดหงิดมากจนเรียกผู้จัดการมาเลย ถ้าใครไปที่ร้านแล้วเจอเมนูภาษาไทยละก็ รู้ได้เลยว่าเป็นคอมเมนต์จากเพื่อนแนนเองล่ะ เพราะเค้าถือว่าไม่ให้เกียรติลูกค้าทั้งๆที่โรงแรมนี้อยู่ในกรุงเทพ ประเทศไทยแต่ทำไมคุณไม่นึกถึงภาษาประจำชาติของคุณเลย ไว้วันหลังจะกลับไปดูว่าเค้ามีหรือยัง

มาดูรูปกัน

บนโต๊ะอาหาร

บรรยากาศร้าน

วิวอีกมุมหนึ่ง

วิวสวย บรรยากาศดี อาหารก็อร่อยแต่ไม่ถึงกับอร่อยจนติดใจมาก ส่วนราคา หึๆ รู้ๆกันอยู่ วันนั้นไปกันหกคน หมดไปหลายหลักอยู่ คงจะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย ถ้าไปอีกคงไป Moon Bar อย่างเดียว

คลองถม ถมทุกอย่าง

เมื่อคืนไปเดินคลองถมกับเพื่อนอีกสามคน และเป็นครั้งแรกของทุกคน ตอนแรกแนนนึกภาพไว้ว่าคลองถมคงคล้ายๆบ้านหม้อ คงมีของจำพวกเครื่องใช้ไฟฟ้า อะไหล่ แผ่นเถื่อน ฯลฯ แต่ปรากฏว่าผิดคาด คลองถมมันถมทุุกอย่างสมชื่อจริงๆ มีตั้งแต่เสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้า แผ่นเถื่อนและไม่เถื่อน อาหาร แอร์ จักรยาน ชิ้นส่วนคอมพิวเตอร์ฯ รีโมทสารพัดชนิดที่มีอยู่ในโลกนี้ เครื่องมือช่าง ฝักบัว ก๊อกน้ำ เต้นท์ และอื่นๆอีกมากมายที่คาดไม่ถึงว่า “ของแบบนี้ก็ขายได้” ไม่ก็ “ใครมันจะมาซื้อเนี่ย”

แต่อุปสรรคการเดินครั้งนี้คือคนจำนวนมหาศาลกับทางเดินที่กว้างไม่เกินสามเมตร ถ้าใครคิดว่าเดินจตุจักรแล้วลำบากหรือคิดว่าคนเยอะแล้วละก็ คลองถมคงเป็นทางเลือกสุดท้ายที่จะอยากมาเลย เพราะมันแย่กว่าจัตุจักรประมาณแปดร้อยเท่า มันไม่มีการจัดระเบียบร้านค้า รถเข็น ขอทาน แผงลอย หน้าร้าน หรืออะไรใดๆทั้งสิ้น ใครใคร่ปักหลักตรงไหนก็ทำได้สบายๆ ส่วนตรงไหนที่เป็นทางแยกระหว่างซอยหลายๆซอย ก็จะมีสภาพเหมือนกำลังมีดารามาจากของฟรีในงานกาชาด แต่แย่ยิ่งกว่าเพราะต้องคอยเดินหลบรถเข็นกับขอทานในเวลาเดียวกันด้วย

สรุปว่าเมื่อคืนนี้ก็สนุกดีเหมือนกันได้เปลี่ยนบรรยากาศ แต่ถ้าจะไปอีกรอบคงต้องใส่รองเท้าลุยๆมากกว่าส้นสูงที่ใส่ไปเมื่อวาน และถ้าไปกันสองหรือสามคนจะกำลังดีเพราะมันหลงกันง่ายมากๆ เด็กอายุต่ำกว่ามอหนึ่งไม่ควรไป เมื่อวานเห็นคนพาลูกเล็กๆไปแล้วสงสารมาก ทั้งคน ทั้งควันรถ ควันบุหรี่ เสียงเพลง ฯลฯ เสียคนกันพอดี เหอๆ